Mijn verhaal

Ik ben opgegroeid in een gebroken gezin. Mijn ouders zijn gescheiden, en ik ben als kind fysiek en mentaal mishandeld.

Ik deel dat niet om iemand aan te wijzen. Ik heb vergeven wat er gebeurd is, en dit verhaal gaat niet over schuld. Het gaat over wat het met mij deed, en hoe ik eruit ben gekomen.

Ik heb lang geleefd vanuit iets wat het dichtst bij haat komt wat ik ooit heb gevoeld. Niet naar een specifiek persoon, maar naar de situatie, naar mezelf, naar het leven zelf. Die haat en die pijn vertaalden zich naar terugtrekken: van vrienden, van nieuwe mensen, van alles wat verbinding vroeg. Ik vulde die leegte met blowen en consumeren. Troep eten, troep denken, troep aandacht geven aan alles behalve mezelf.

Maar het was niet alleen pijn die me daarin trok. Er zaten nog twee lagen onder.

Aangeleerde haat

Ik droeg lang veel haat en afgunst met me mee. Naar anderen, naar mezelf, naar het leven. Voor een groot deel was dat aangeleerd.

Het was het enige voorbeeld dat ik kende. Elke dag kwam er boosheid het huis binnen, en op tafel stond zelden iets anders dan troep. Geen bewuste keuze voor gezondheid of aandacht, gewoon wat er toevallig was. Als kind kopieer je wat je ziet, niet wat je zou moeten zien. Ik werd voor een tijd een spiegel van wat ik dagelijks om me heen had.

Wat het met mijn lichaam deed

Die manier van eten liet fysieke sporen na. Ik werd chronisch ziek: een chronisch ontstoken slokdarm, slijmvlies in mijn maag, slokdarm en darmen.

Jarenlang was dat gewoon mijn realiteit. Ik kende niet beter. Pas later realiseerde ik me hoezeer wat er dagelijks op mijn bord lag, mijn lichaam had gevormd.

Dat besef is een van de directe redenen waarom voeding en hoe je lichaam werkt nu zo centraal staan in wat ik doe. Ik weet uit eigen ervaring wat het kost om het niet te weten.

Een brein zonder weerstand

Ik begreep dingen snel en vond vaak razendsnel de meest optimale manier om iets te doen. Dat klinkt als een voordeel, en dat is het ook. Maar het betekende ook dat het leven om me heen weinig uitdaging bood. Geen weerstand, geen scherpte nodig.

Blowen werd dan niet alleen een ontsnapping aan pijn, maar ook een manier om een hoofd te dempen dat continu op zoek was naar iets dat het kon uitdagen en niet vond.

Die drie lagen versterkten elkaar. De pijn, het zelfbeeld, en de onderbenutting van een brein dat sneller ging dan zijn omgeving. Samen hielden ze me jarenlang vast.

Mijn vader.

Jarenlang heeft hij me laten zien dat er liefde bestaat in deze wereld. Geduldig, zonder op te geven, ook toen ik daar zelf niet in geloofde. Uiteindelijk is het hem gelukt. Die liefde is een van de fundamenten geworden waarop ik nu bouw.

Het keerpunt kwam niet in één moment. Het kwam door een stapeling van kleine realisaties, gelezen boeken, stiltemomenten, en uiteindelijk het besef dat ik mijn leven aan Jezus en YHWH wilde geven.

Niet als redding uit angst voor de hel. Die twijfel heb ik zelf ook gehad en durf ik hardop uit te spreken. Maar omdat ik, hoe langer ik ernaar leefde, hoe meer voelde dat het klopte. Liefde die angst uitdrijft, niet andersom.

Vanuit daar begon ik te bouwen. Aan mezelf, aan een raamwerk om te leven met "i AM" als anker: wie ik ben, niet wat er toevallig door mijn hoofd schiet. Aan het herkennen van patronen die niet van mij waren maar overgeërfd.

Ik ben nog volop onderweg. Dit is geen verhaal van iemand die het gemaakt heeft en nu uitlegt hoe het moet. Dit is het verhaal van iemand die er middenin zit en de weg deelt terwijl hij hem zelf bewandelt.

Dat is precies waarom LiamKratos bestaat.

Een wereld waarin mensen niet leven vanuit overleven, gewoontes en overgeërfde pijn, maar vanuit wie ze werkelijk zijn.

De meeste mensen dragen een leven lang overtuigingen mee die niet eens van henzelf zijn. Angsten van een ouder. Patronen van een jeugd. Een stem die zegt "dit is wie je bent" terwijl het alleen maar is wie je werd door wat je overkwam.

Ik geloof dat vrijheid begint op het moment dat je dat onderscheid leert zien. En vervolgens leert leven vanuit wie je AM, niet vanuit wat je is aangeleerd.

Mensen compleet transformeren, van A tot Z. Niet één stuk van het leven, maar het geheel: mindset, geloof, lichaam, overtuigingen, identiteit.

Waar Kratos Natural zich richt op het lichaam, op longevity, voeding en hoe je lichaam werkt, gaat LiamKratos over de rest. De geest, de overtuigingen, het geloof, de identiteit die daaromheen gebouwd wordt.

Samen vormen ze het complete pakket. Je kan het beste lichaam ter wereld hebben en toch gevangen zitten in een geest vol beperkende overtuigingen. Andersom werkt het net zo min.

Waar ik mensen in begeleid

Beperkende overtuigingen. De patronen die je onbewust tegenhouden, vaak overgeërfd van je jeugd of omgeving.

Identiteit en het i AM fundament. Leren spreken en denken vanuit wie je bent, niet vanuit je stemming of omstandigheden.

Spiritueel fundament. Voor wie zoekt naar een geloofsbasis die staat, ongeacht welke traditie je startpunt is.

Verslaving en herstel. Vanuit ervaring, niet theorie.

Familiepatronen doorbreken. Hoe je generationeel trauma herkent en stopt bij jezelf, zonder je ouders te veroordelen.

Fase 1, het verhaal delen. Nu. Volledig transparant zijn over waar ik vandaan kom en waar ik nu sta. Content, persoonlijke posts, de waarheid zonder filter. Mensen herkennen zich sneller in eerlijkheid dan in perfectie.

Fase 2, één op één coaching. Kleinschalig beginnen, met mensen die zich in het verhaal herkennen en zelf die transformatie willen. Niet schaalbaarheid als eerste doel. Eerst bewijzen dat het werkt, één mens per keer.

Fase 3, structuur en programma's. Van losse coaching naar een herhaalbaar traject. Stappen, oefeningen, een raamwerk dat anderen ook zelfstandig kunnen doorlopen, gebaseerd op wat in fase 2 daadwerkelijk werkte.

Fase 4, samenkomen met Kratos Natural en Kratos Academy. Op termijn groeien lichaam en geest samen toe naar één plek waar mensen het complete pakket kunnen vinden. Precies zoals Kratos Academy dat op de lange termijn beoogt.

De meeste coaching vertelt je wat te doen zodra iemand het al gemaakt heeft. Ik deel het terwijl ik er nog middenin zit. De dips, de twijfels, de irritaties, de momenten dat ik zelf terugval in oud gedrag. Niet als zwakte, maar omdat dat de enige eerlijke plek is om vanuit te spreken.

Ik geloof niet in perfecte gidsen geschreven door mensen die nooit gevallen zijn. Ik geloof in eerlijke gidsen, geschreven door iemand die weet hoe het voelt om op te staan.